ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ AFKULA (Τα Γιάφκουλα)

Μετά το Kayaköy προς τον όρμο Gemiler, ο δρόμος συνεχίζει μέσα στο δάσος, υπάρχει ένα μονοπάτι στα δεξιά. Από κει συνεχίζουμε ευθεία, κάτω προς στον όρμο Gemiler.  Ο δρόμος αυτός μέσα στο δάσος τελειώνει μετά από 1 χλμ.  Αφήνετε το όχημα σας εδώ και συνεχίζετε με τα πόδια.  Ακολουθώντας τις βαμμένες πέτρες μέσα στο δάσος, φτάνετε στα βράχια Çevrik Kayaliklar (Kayaliklar=βράχια) (Afkule).

    Στο Çevrik Kayaliklar, όταν πια έχετε βγει από το δάσος, η θέα του πελάγους είναι συναρπαστική.  Κάθε φορά που επισκέπτομαι τον χώρο, προσπαθώ να τοποθετηθώ έτσι ώστε, γνωρίζοντας ότι το Ακρωτήρι DATÇA (Μαρμαρίδα) είναι στα δεξιά μου, προς  βορρά, και η Ρόδος είναι μπροστά μου δυτικά, νιώθω πραγματικά     ασήμαντος.  Το όμορφο και επιβλητικό  τοπίο υποβαθμίζει την έννοια του γεωγραφικού χώρου.   Είμαι πεπεισμένος πως ο μοναχός που έκτισε τη μονή συμμερίστηκε αυτά τα συναισθήματα .  Εδώ,  δεν μπορείς να νιώσεις ως αρχαίος « Άρχοντας στην Ακρόπολη». Αντιθέτως, τα βράχια σε εγκλωβίζουν και σου επιτρέπουν να δεις μόνο προς μια κατεύθυνση.

   Η καθημερινότητα εξαφανίζεται και μια άλλη ατμόσφαιρα κυριαρχεί.  Αν ρωτήσετε τη γνώμη μου, θα σας πω ότι τούτο το σημείο αντιπροσωπεύει αυτό που ο Mevlâna(Τζελαλλεδίν Ρουμί,σουφιστής φιλόσοφος και ποιήτης της Ανατόλιας 13^ος αιώνας Μ.Χ.) εννόησε όταν είπε «ο διψασμένος θα βρει το νερό».  Αυτήν τη δίψα θα ένιωσε και ο μοναχός όταν αποφάσισε να κτίσει τη μονή εδώ πέρα.

    Σύμφωνα με την παράδοση, το μοναστήρι κτίστηκε από το μοναχό Ελευθέριο, με απλά εργαλεία που ζητιάνευε εδώ και εκεί, σκαλίζοντας τα βράχια όλη του τη ζωή, βιώνοντας επίπονες δοκιμασίες.  Το δίπατο μοναστήρι έχει πρωτόγονα σκαλιά, σκαλισμένα στο βράχο. Η είσοδος αποτελείται από έναν χώρο, σχεδόν ορθογώνιο, όσο η πέτρα το επέτρεψε.   Αριστερά, υπάρχει στέρνα που συλλέγει τα νερά της βροχής από την ταράτσα .  Μια εσωτερική σκάλα οδηγεί στον πάνω όροφο που έχει δύο δωμάτια.  Το πρώτο δωμάτιο  επικοινωνεί με τη σκάλα και είναι ο προθάλαμος για το 2^ο δωμάτιο.

      Ανατολικά και συμμετρικά με την πόρτα, υπάρχει ένα παράμερο ημικύκλιο με θολωτή στέγη(αψίδα)  Ο κύριος τετράγωνος νάρθηκας καλύπτεται από στέγη σε σχήμα καρίνας πλοίου.  Ο τοίχος πίσω από το νάρθηκα έχει χρώμα γαλάζιο, βαμμένος προφανώς για να θυμίζει την αντανάκλαση της θάλασσας.  Τα κτίρια που βρίσκονται στο κάτω μέρος κατασκευάστηκαν μετά το θάνατο του μοναχού από άλλους που ακολούθησαν το παράδειγμα του.

    Υπάρχουν δύο δωμάτια καθιστικά και μία στέρνα, παρόμοια με τα κτίρια στο χωριό Kaya.  Ανατολικά της στέρνας, διακρίνεται αψίδα μικρού Παρεκκλησίου. Φωτός επιτρέποντας, οι τοιχογραφίες και οι επιγραφές  αναγνωρίζονται μερικώς.  Παρόλο που το σημείο αυτό βρίσκεται πολύ κοντά στην ακτή, απότομα βράχια δεν επιτρέπουν την κάθοδο προς την θάλασσα.

    Έξω από την ταράτσα, προς τη νότια πλευρά, βλέπετε αποχωρητήριο σε οβάλ σχήμα, που εφάπτεται του κτιρίου.  Ακολουθώντας νότια το μονοπάτι για 50 μέτρα, ανακαλύπτουμε μια στέρνα χτισμένη στο βράχο.  Η φυσική της δομή παρουσιάζει ενδιαφέρον, λειτουργεί μέχρι σήμερα, συλλέγοντας το νερό που τρέχει από τα βράχια.  Επιπλέον, το νερό που στάζει ασταμάτητα, διαμορφώνει σταλακτίτες, συμπληρώνοντας τον μυστικισμό της ατμόσφαιρας με αρμονία και ομορφιά.

Ο ασβεστούχος βράχος δημιούργησε επίσης, εξαιτίας του τρεχάμενου νερού, έναν σταλαγμίτη που θυμίζει πόδι ελέφαντα, μέσα στη στέρνα.  Το ξωκλήσι δίπλα στη στέρνα είναι γκρεμισμένο.

    Στο δρόμο της επιστροφής, αφήνοντας το μοναστήρι και τη θάλασσα, μόλις αρχίσει το δάσος, βλέπουμε τα χαλάσματα ενός μικρού παρεκκλησίου στα δεξιά.  Η καμάρα και η στέγη είναι κατεστραμμένα ολοκληρωτικά, μόνο τμήματα των τοίχων στέκονται ακόμα όρθια.  Το παρεκκλήσι είναι ομόχρονο με τα κτίρια του Kayaköy.